SA HAPAG-KAINAN, PINILIT AKO NG MGA MAGULANG KO NA HUMINGI NG TAWAD SA PABORITO NILANG ANAK KUNDI IPAPATIGIL NILA ANG PAG-AARAL KO. SUMANG-AYON AKO—NGUNIT KINABUKASAN, HABANG BITBIT KO ANG AKING MALETA, NAMUMUTLA SIYANG SUMIGAW: “SABIHIN MONG HINDI MO IPINADALA!” AT NAGTAKA ANG AMING AMA: “IPADALA ANG ALIN?”
Ako si Elias, dalawampu’t dalawang (22) taong gulang. Sa pamilya namin, palaging may nakatakdang papel ang bawat isa. Ang kuya kong si Anton, na dalawampu’t anim (26) na taong gulang, ang “Golden Child” o ang perpektong anak. Siya ang paborito, ang magmamana ng negosyo ng aming pamilya, at ang laging tama. Ako naman ang “Scapegoat”—ang palaging may kasalanan, ang palaging kulang, at ang taga-salo ng mga pagkakamali niya.
Nasa huling taon na ako ng aking kursong Computer Science. Dahil ayaw akong bigyan ng malaking allowance ng mga magulang ko, gumagawa ako ng mga freelance programming jobs. Isang araw, kinuha ako ng aming ama, si Don Roberto, para ayusin ang accounting system ng aming kumpanya. Wala akong hininging bayad dahil pamilya kami, at inayos ko ang lahat.
Ngunit hindi ko inaasahan na gagamitin pala iyon ng sarili kong kapatid upang sirain ako.
Isang gabi, habang kumakain kami ng hapunan, biglang ibinagsak ng aming ama ang kanyang mga kubyertos. Madilim ang kanyang mukha.
“Elias,” malamig na tawag ng aking ama. “Ipaliwanag mo sa akin kung bakit nawawala ang limang milyong piso sa pondo ng kumpanya dahil sa kapalpakan ng ginawa mong system?!”
Kumunot ang noo ko. “Po? Anong kapalpakan? Maayos at secure ang system na ginawa ko, Pa.”
“Huwag ka nang magsinungaling!” sigaw ng aking ina na si Doña Carmen. “Sinabi na sa amin ni Anton ang totoo! Dahil sa ginawa mong palpak na coding, nagka-error ang system at na-transfer ang pera sa isang ghost account! Muntik nang makasuhan ang Kuya mo dahil sa kapabayaan mo!”
Tiningnan ko si Anton. Nakaupo siya sa tapat ko, humihigop ng sabaw, at may palihim na ngisi sa kanyang mga labi.
Doon ko naunawaan ang lahat. Si Anton ang Vice President of Finance ng aming kumpanya. Siya ang nagnakaw ng limang milyong piso, at ginamit niya ang system ko para pagtakpan ang kanyang krimen at ibagsak ang sisi sa akin.
“Hindi ako ang nagnakaw ng pera, Pa,” kalmado kong sagot. “Kung titingnan ninyo ang server logs, makikita ninyo kung sino ang nag-authorize ng transfer.”
“Wala akong pakialam sa mga logs na ‘yan! Inamin na ng Kuya mo na pilit niyang inayos ang gulo mo pero huli na ang lahat!” bulyaw ng aking ama. “Dahil sa’yo, nanganib ang reputasyon ng paborito kong anak!”
Tumayo si Don Roberto at dinuro ako.
“Elias, bibigyan kita ng isang pagkakataon. Humingi ka ng tawad sa Kuya mo ngayon din dahil sa perwisyong ginawa mo sa kanya. Aakuin mo ang kasalanan sa harap ng Board of Directors bukas. Kapag hindi mo ginawa ito, puputulin ko ang lahat ng suporta ko sa’yo! Hindi ko babayaran ang tuition mo sa huling semester at hindi ka makakapagtapos ng pag-aaral! Mamili ka!”
Natahimik ako. Tiningnan ko ang aking ina, ngunit nakairap lamang siya. Tiningnan ko si Anton, at ang kanyang mukha ay puno ng kayabangan, inaasahang luluhod ako at iiyak para sa aking kinabukasan. Inakala nilang hawak nila ako sa leeg dahil kailangan ko ang pera nila para makagraduate.
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ng aking ama.
“Sige,” malamig at maikli kong sagot.
Nagulat sila sa bilis ng aking pagsang-ayon, ngunit ngumiti nang malaki si Anton. “Mabuti naman at natuto ka ring lumugar, Elias.”
Hindi na ako sumagot. Tinapos ko ang aking pagkain nang tahimik, tumayo, at bumalik sa aking kwarto. Ngunit hindi ako umiyak. Sa halip, binuksan ko ang aking laptop.
Bilang programmer na gumawa ng system nila, alam ko ang bawat galaw sa loob ng network. May inilagay akong hidden protocol na nagre-record ng lahat ng transaksyon, kabilang ang IP address at ang eksaktong device na ginamit. Mayroon din akong kopya ng CCTV footage mula sa opisina ni Anton noong oras na ginawa niya ang ilegal na bank transfer.
Kinuha ko ang lahat ng ebidensya. Inilakip ko ang mga dokumento, ang bank account ng kabit ni Anton kung saan napunta ang pera, at ang mga video. Inihanda ko ang isang email at nag-set ako ng automated timer.
Pagkatapos noon, inilabas ko ang aking maleta at tahimik na nag-impake ng aking mga damit.
Kinabukasan. Alas-siyete ng umaga.
Bumaba ako sa sala bitbit ang aking maleta at isang backpack. Nakaupo ang aking mga magulang sa sofa, nagkakape, at hinihintay akong magmakaawa para sa aking tuition.
“Saan ka pupunta? Nagrerebelde ka ba?” mataray na tanong ng aking ina nang makita ang dala ko.
“Aalis na po,” kalmado kong sagot. “Hindi ko na kailangan ang tuition ninyo. Isang buwan na ang nakakalipas nang makatanggap ako ng full scholarship at job offer mula sa isang international tech company. Hindi ko lang sinabi dahil alam kong hindi naman kayo magiging masaya para sa akin.”
Nagsalubong ang kilay ng aking ama. “Anong kahibangan ito, Elias? At ang pangako mo kagabi na aakuin mo ang kasalanan?!”
Bago pa ako makasagot, narinig namin ang malalakas at nagmamadaling yabag mula sa hagdan.
Bumaba si Anton. Ang kanyang buhok ay magulo. Tagaktak ang pawis sa kanyang noo, at ang kanyang mukha ay kasing-putla ng isang patay. Nanginginig ang buong katawan niya habang hawak ang kanyang cellphone.
Hindi niya pinansin ang aming mga magulang. Tumakbo siya palapit sa akin, halos madapa sa sobrang kaba.
“Elias!” nanginginig at basag na boses ni Anton. “S-Sabihin mong hindi mo ipinadala ‘yon! Sabihin mong nagbibiro ka lang!”
Nalito ang aming ama. Tumayo siya at nilapitan ang paborito niyang anak. “Anton? Anong nangyayari sa’yo? Ipadala ang alin?”
Tiningnan ko si Anton nang may malamig na ngiti. Sumulyap ako sa aking relo. “Alas-siyete y media. Oo, Kuya. Ipinadala ko na.”
“IPINADALA ANG ALIN?!” sumigaw na ang aming ama sa matinding pagkalito.
Humarap ako kay Don Roberto.
“Ipinadala ko po ang isang email sa lahat ng miyembro ng Board of Directors, sa mga major investors ninyo, at sa NBI Cybercrime Division,” kalmado kong paliwanag. “Naglalaman iyon ng server logs at CCTV footage na nagpapatunay na ang paborito ninyong anak na si Anton ang mismong nag-transfer ng limang milyong piso papunta sa bank account ng kanyang lihim na kabit.”
Nalaglag ang panga ng aking ama. Ang tasa ng kape na hawak ng aking ina ay nabitawan niya at nabasag sa sahig.
“H-Hindi totoo ‘yan!” nanginginig na sigaw ni Doña Carmen. “Hindi ‘yan gagawin ni Anton!”
Biglang tumunog nang sunud-sunod ang cellphone ng aking ama. Pangalan ng Chairman of the Board ang lumabas sa screen. Nang sagutin niya ito, rinig na rinig namin ang malakas na sigaw ng Chairman mula sa kabilang linya, minumura si Anton at nagbabantang ipapakulong ito dahil sa ebidensyang natanggap nila.
Nabitawan ng aking ama ang kanyang telepono. Tumingin siya kay Anton. “A-Anton… anak… totoo ba?”
Bumagsak ang mga tuhod ni Anton sa sahig. Umiiyak siyang napasabunot sa kanyang buhok. “Pa, p-patawarin niyo ako! Iba-block nila ang mga accounts ko! Makukulong ako! Elias, bawiin mo ang email! Pakiusap, kapatid mo ako!”
“Kapatid?” Tumawa ako nang mapait. “Kagabi, habang pinipilit niyo akong akuin ang kasalanan mo at tinatakot na sisirain ang kinabukasan ko, nasaan ang pagiging magkapatid natin?”
Tiningnan ko ang aking mga magulang. Ang kanilang mga mukha ay puno ng matinding pagsisisi, gulat, at pagkawasak. Ang paborito nilang anak, ang kanilang ipinagmamalaki, ang mismong sisira sa kanilang kumpanya at pangalan.
“Sabi niyo kagabi, wala akong silbi,” huling salita ko sa kanila habang hinahawakan ang hawakan ng aking maleta. “Ngayon, tingnan natin kung paano kayo isasalba ng perpekto ninyong anak.”
Tinalikuran ko sila. Habang naglalakad ako palabas ng malaking pinto ng aming mansyon, naririnig ko ang pag-iyak ng aking ina, ang sigaw ng galit ng aking ama, at ang pagmamakaawa ni Anton. Ngunit hindi ko na sila nilingon pa.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, huminga ako ng maluwag. Humarap ako sa bagong umaga nang may ngiti sa aking mga labi, handa nang simulan ang isang magandang kinabukasan na walang sinumang makakabawi o makakasira.
