SA GITNA NG MALAKING SUNOG, ITINAKAS NG ASAWA KO ANG NAG-IISA NAMING SASAKYAN KASAMA ANG KANYANG INA AT KABIT—INIWAN NIYANG NAGMAMAKAAWA SA USOK ANG 24-ANYOS AT 6-NA-BUWANG BUNTIS NIYANG MISIS!
KABANATA 1: Ang Pagkukunwari sa Loob ng Aming Bahay
Ako si Elena. Sa aking murang edad na dalawampu’t apat (24), inakala kong buo na ang pangarap kong pamilya. Anim na buwan akong buntis sa panganay namin ng asawa kong si Marco. Nakatira kami sa isang malaking bahay kasama ang aking biyenan na si Doña Beatriz.
Kahit na ako ang nagbabayad ng karamihan sa mga gastusin namin dahil sa matagumpay kong online business, palagi akong tinatrato ni Doña Beatriz na parang isang utusan. At si Marco? Palagi siyang kampi sa kanyang ina.
Isang buwan bago ang trahedya, may dinalang babae si Marco sa bahay. Siya raw si Vanessa, isang “malayong pinsan” na naghahanap ng trabaho sa Maynila at kailangang makitira. Pinatuloy ko siya dahil naawa ako, at dahil buntis ako, naisip kong baka makatulong siya sa mga gawaing bahay. Ngunit napansin ko ang matatalim na tingin niya sa akin at ang palihim na pag-uusap nila ni Marco sa hatinggabi.
Inilihim ko ang aking mga pagdududa para sa kapayapaan ng aking dinadalang sanggol. Ngunit isang madilim na gabi, ang matinding apoy ang nagbunyag sa lahat ng kanilang itinatagong demonyo.
KABANATA 2: Ang Apoy at ang Kataksilan
Alas-dos ng madaling araw. Nagising ako sa malakas na amoy ng usok at nakakapasong init. Nang imulat ko ang aking mga mata, kulay kahel na ang buong paligid. Nasusunog ang aming buong kumpound!
Nagsisigawan ang mga tao sa labas. Mabilis na kumakalat ang apoy dahil gawa sa light materials ang mga katabing bahay ng aming subdivision.
“Marco!” sigaw ko, ngunit wala na siya sa tabi ko.
Hawak ang aking malaking tiyan, nahihirapan akong tumayo dahil sa bigat ng aking anim na buwang sanggol at sa kapal ng usok na pumapasok sa kwarto. Umuubo ako nang malakas, halos hindi na makahinga. Pilit kong inalalayan ang aking sarili pababa ng hagdan.
Nang makarating ako sa sala, nakita ko ang bukas na pinto papunta sa garahe. Narinig ko ang pag-andar ng makina ng nag-iisa naming SUV.
Gumapang ako palabas, umaasang hinihintay nila ako. Ngunit ang eksenang sumalubong sa akin ay dumurog sa aking puso.
Nasa driver’s seat si Marco. Nasa passenger seat sa harapan ang kabit niyang si Vanessa. At sa likod ay komportableng nakaupo si Doña Beatriz, bitbit ang kanyang mga bag ng alahas.
Walang nag-aabang sa akin. Wala silang planong isama ako!
KABANATA 3: Ang Pag-abandona sa Usok
“Marco! Sandali!” umiiyak at umuubong sigaw ko habang patakbong lumapit sa sasakyan. Hinampas ko ang salamin ng bintana ni Marco. “Buntis ako! Tulungan mo ako!”
Ibinaba ni Marco ang bintana nang kaunti. Sapat na para marinig ko ang malamig niyang boses.
“Pasensya na, Elena! Wala nang espasyo at puno na ng gamit ang likod! Mabigat ang sasakyan, baka hindi tayo makatakas kapag sumakay ka pa!” sigaw ng asawa ko.
Nanlaki ang mga mata ko. Tiningnan ko si Vanessa. Nakahawak siya sa braso ng asawa ko.
“Babe, bilisan mo na! Baka sumabog ang bahay! Hayaan mo na siya diyan!” malanding sigaw ng babaeng inakala kong pinsan niya.
“Marco, asawa mo ako! Anak mo ang dinadala ko!” pagmamakaawa ko, nakaluhod na sa matigas na semento ng garahe habang lumalaki ang apoy sa aming likuran. “Kahit sa likod na lang ako, parang awa mo na!”
Sumilip si Doña Beatriz mula sa bintana at ngumisi. “Kasalanan mo ‘yan, napakabagal mong kumilos! Kasya pa sana kami sa loob kung hindi ka pabigat!”
Tiningnan ako ni Marco nang walang kahit anong emosyon. Tumaas ang bintana ng sasakyan.
Umatras ang SUV at mabilis na pinaharurot palabas ng aming nagliliyab na gate, iniwan akong nakaluhod sa gitna ng makapal na usok at naglalagablab na apoy. Ang lalaking nangakong poprotektahan ako ay iniwan akong mamatay kasama ang aming hindi pa isinisilang na anak, para lamang mailigtas ang kanyang kabit at ang kanyang ina.
KABANATA 4: Ang Pagbangon Mula sa Abo
Unti-unting nagdilim ang aking paningin. Naramdaman ko ang pagbagsak ng aking katawan sa semento. Sa huling sandali, narinig ko ang sirena ng firetruck at ang paglapit ng mga bumbero.
Nagising ako sa isang maliwanag at malamig na kwarto ng ospital. May oxygen mask sa aking mukha. Nakatayo sa gilid ko ang aking matalik na kaibigan at abogado na si Atty. Mendoza.
Nang maramdaman ko ang paggalaw ng sanggol sa aking tiyan, bumuhos ang aking mga luha ng pasasalamat. Ligtas kami ng anak ko. Iniligtas ako ng mga bumbero.
“Elena, magpahinga ka muna,” malungkot na sabi ni Atty. Mendoza. “Sunog na sunog ang bahay ninyo. Pero ang mas malala… nalaman ko ang plano ni Marco.”
Ipinaliwanag sa akin ng abogado ko na idineklara na akong “patay” o missing ng aking asawa sa mga awtoridad. Hindi man lang siya naghanap sa mga ospital! Bakit? Dahil pinoproseso na niya ang pag-claim ng aking Life Insurance at ang Fire Insurance ng aming bahay na nagkakahalaga ng Limampung Milyong Piso (P50,000,000)!
Inakala niya na nasunog ako nang buhay at ngayon ay nagpapakasarap na siya sa isang mamahaling hotel kasama ang kanyang pamilya at kabit, hinihintay na lamang ang paglabas ng pera ko.
Sa edad kong dalawampu’t apat, natutunan ko na ang kalungkutan ay walang magagawa laban sa mga demonyo. Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang Elena na nagmakaawa sa usok ay namatay na sa sunog. Ang gumising sa ospital na ito ay isang inang handang sunugin pabalik ang mga taong nagtangkang pumatay sa kanyang anak.
KABANATA 5: Ang Araw ng Paniningil
Isang linggo ang lumipas. Sa tulong ni Atty. Mendoza, nanatili akong nakatago habang nagpapalakas. Hinayaan namin silang mag-ayos ng mga papeles.
Dumating ang araw na babasahin ang mga papeles para sa Insurance Claim sa opisina ng kumpanya. Nandoon si Marco, nakasuot ng mamahaling suit. Kasama niya si Doña Beatriz at si Vanessa na nakakapit pa sa braso niya. Masaya silang nagtatawanan, inaasahang makukuha na nila ang tseke na limampung milyong piso.
“Pirmahan mo na ito, Mr. Marco, at mai-release na namin ang pera ng yumaong asawa ninyo,” sabi ng manager ng insurance company.
Akmang kukunin ni Marco ang bolpen nang biglang bumukas ang malaking pinto ng opisina.
“Huwag mong hawakan ang pera ko.”
Lahat sila ay napalingon.
Nakatayo ako sa pintuan. Suot ang isang eleganteng itim na damit, nakataas ang aking noo, at hawak ang aking anim-na-buwang tiyan. Kasama ko ang apat na armadong pulis at si Atty. Mendoza.
Nalaglag ang bolpen mula sa kamay ni Marco. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Halos lumuwa ang mga mata nina Doña Beatriz at Vanessa sa matinding gulat at takot.
“E-Elena…?!” nanginginig na usal ni Marco, napaatras ang kanyang upuan. “B-Buhay ka?!”
“Oo, Marco. Buhay kami ng anak mo na iniwan mong mamatay sa sunog,” malamig at matalim kong sagot. Naglakad ako papalapit sa lamesa. “Kaya walang insurance claim na mangyayari, dahil ang may-ari ng buhay at ng bahay ay nakatayo sa harapan mo.”
KABANATA 6: Ang Huling Hatol
“B-Babe! Patawarin mo ako!” biglang umiyak at lumuhod si Marco sa harapan ko. Pinilit niyang hawakan ang mga binti ko ngunit mabilis akong umatras. “Akala ko talaga wala nang espasyo! Natakot lang ako para sa buhay namin ni Mama! Wala akong intensyong patayin ka!”
“Sinungaling!” sigaw ko, umaalingawngaw sa buong opisina. “Iniwan mo kami ng anak mo para isakay ang kabit mong linta!”
Tiningnan ko si Vanessa na ngayon ay pilit nagtatago sa likod ni Doña Beatriz.
“At alam niyo ba kung ano ang pinakamasakit sa inyo ngayon?” nakangisi kong tanong, pinipigilan ang aking galit. “Sunog na ang bahay natin, Marco. At dahil na-freeze ko na ang lahat ng joint accounts natin, wala na kayong kahit isang sentimo na makukuha sa akin. Kayo ngayon ang mga pulubi.”
Lumapit ang hepe ng mga pulis at inilabas ang mga posas.
“Marco Villanueva,” pormal na anunsyo ng pulis. “Inaaresto ka namin sa kasong Attempted Parricide at Insurance Fraud. Kayo rin, Doña Beatriz at Vanessa, sasama kayo sa presinto bilang mga kasabwat sa tangkang pagpatay at panloloko.”
“Hindi! Wala kaming kasalanan! Anak ko lang ang nagmaneho paalis!” nagwawalang sigaw ni Doña Beatriz, biglang inilaglag ang sarili niyang anak para iligtas ang sarili.
“Ma! Anong pinagsasasabi mo?!” gulat na sigaw ni Marco habang pinoposasan siya ng pulis. Umiiyak at sumisigaw din si Vanessa habang kinakaladkad sila papalabas ng opisina.
Pinanood ko silang hiyain at posasan sa harap ng maraming tao. Ang pamilyang nag-akalang maloloko nila ako ay ngayon magdudusa sa loob ng madilim at malamig na selda.
Hinimashimas ko ang aking malaking tiyan. Sa edad kong dalawampu’t apat, natutunan kong tumayo sa sarili kong mga paa. Nawala man ang aking bahay sa isang malaking sunog, kapalit naman nito ay ang tuluyang pagkaabo ng mga linta sa buhay ko, na nagbigay daan sa isang bago at payapang kinabukasan para sa aming dalawa ng aking anak.
